<span class="vcard">Gerard Wolfert</span>
Gerard Wolfert

Hertaling/vertaling

Voor een dienst op 21 juni 2015 schreef ik een nieuwe vertaling van de Engelse hymne ‘Eternal Father, Strong to Save’.

Één van de lezingen in de dienst was uit Markus 4:35-41, het verhaal van de storm op het meer. De oorspronkelijke Engelse tekst en de Nederlandse vertaling die onder andere is opgenomen als Gezang 467 in het Liedboek voor de Kerken zijn te vinden op Wikipedia.

1. Almachtig Vader, door Uw kracht,
heeft U de zee tot rust gebracht.
En zelfs de oceaan zo diep,
blijft in de grenzen die U schiep.
Wij bidden Heer gaat U toch mee,
met hen die zijn in nood op zee.

2. Het water dat bleek veel te zwak
toen Jezus stem de storm doorbrak.
Hij die de zee met voeten treedt
geen storm die Hem ontwaken deed
Als leerlingen Heer bidden wij
Spreek in de storm wees ons nabij.

3. Gods Geest die aan ons leven geeft
de Geest die over waat’ren zweeft.
De chaos is voorgoed voorbij
door vrede keerde U het tij.
O Geest, verlicht dan ons verstand
vervul ons hart, vernieuw dit land!

4. Drieënig God die liefde zijt,
en vol van macht en majesteit.
Bescherm ons als er noodweer dreigt
en ’t water tot de lippen stijgt.
Dan stijgt ons loflied naar omhoog
tot ver voorbij de regenboog!

Grammatica

God ik wil de zin begrijpen
Die ik aan mijn leven geef.
Was Hij werkelijk hier op aarde
Leerde Hij ons wat U schreef?

Eindigt ’t leven met een komma,
Is de dood dan echt geen punt?
Is het enkel een cadeautje
Dat u mij het leven gunt?

God hoe zit het met de mensen
Die echt leven wordt ontzegd?
Velen lijden aan het leven
Wanneer zet U dat dan recht?

Dus ik vraag U hen te helpen
‘k bied mezelf ook aarz’lend aan
Ja Uw woorden worden zinnig
‘k Heb weer zin in mijn bestaan.

Onderweg

Als Emmaüsgangers onderweg
op zoek naar een nieuw Woord.
Iemand vraagt: “Waarom?”, ik zeg:
“Ik zoek wat in mij hoort.

Een Woord dat blijft weerklinken,
dat ik steeds nieuw blijf verstaan.
Een Woord dat blijft bezinken,
maar dat nooit ten onder zal gaan.”

Ik lees en ik vind sporen,
iets dat bij me beklijft.
Ik wil het blijven horen,
wil dat het bij me blijft.

Maar een Woord dat is niet snel gevat,
is niet te vangen in een moment.
Een Woord ontdekt je op je pad,
het is waar jij ook bent.

Naar Lucas 9:33 of 24:29

Sint-Martinuskerk

ik zie een kerk met heel veel kamers
voor mensen welteverstaan
’t is een kerk met heel veel muren
waardoor God lijkt weggegaan…

 

Bomen

‘k wil mezelf verlaten
en ben op zoek naar een gesprek
met wie zou ik kunnen praten
wie vind ik op deze plek?

ik kijk en ik zie bomen
alsof het mensen waren
ik luister en ga dromen
stil binnenin mij staren

ze moeten heel veel weten
hebben vast heel veel gezien
‘k kan mijn vragen niet vergeten
zouden zij dan soms misschien…?

de vragen blijven leven
de bomen blijven dood
de wind streelt de bomen even
en ik bedenk me…

Geborgenheid

Ik heb geen grootse plannen en ambities om dichter te worden ofzo. Maar onderstaand gedicht heb ik geschreven in een workshop op Hydepark (het seminarium van de Protestantse Kerk Nederland). Het is een vrij persoonlijk gedicht, wat betekent dat ik mezelf er erg in herken. Maar misschien dat er voor anderen ook wat in te ontdekken is.

Geborgenheid
Ik ben in gedachten verzonken, mijn voeten brengen mij verder.
Ik loop door het bos dat Rembrandt vergeten is te schilderen.
Om mij heen zie ik bomen met slechts een paar blaadjes eraan,
teken van een nieuw begin of een nieuw eind?

Het is mijn bos.
Het kleurenspektakel is mijn palet.
De bladeren zijn nu nog alleen
en ik schilder mijn gedachten op.

Dat palet met al die kleuren,
dat ik dat zou vinden wie had dat bedacht?
Ik schilder verstild verder
en geef mijn binnenste vorm.

Die vondst daar in dat bos,
lag die daar alleen voor mij?
Bedoeld om mij verder te vormen?
Het einde van het pad komt in zicht.

Ik kijk nog snel om mij heen.
“Die eenzame blaadjes,” denk ik, “dat is waar.”
En glimlachend besluit ik,
geborgenheid is dáár.